Κωδικός Πεταλούδα
Απλές περί του Κόσμου Σημειώσεις
Πεποιθήσεις.
Το «τείχος» πριν τον Ανώτερο Εαυτό
Εδώ και αρκετά χρόνια, σχεδόν από παιδάκι, ακούω σε συζητήσεις µε συµβουλές προς άλλους, τη φράση «να είσαι ο εαυτός σου». Στην αρχή, δυσκολευόµουν να αντιληφθώ τι θέλουν να πούν µε αυτό, µιας και καταλάβαινα-αισθανόµουνα, ότι σε όσους απηύθυναν αυτή τη φράση, εκείνοι εξακολουθούσαν να κάνουν, ότι έκαναν και πριν, χωρίς κάποια εµφανή αλλαγή στη συµπεριφορά τους. Οι περισσότεροι µάλιστα, ρωτούσαν εκνευρισµένα «τι θες να πεις; Τι κάνω δηλαδή που δεν είµαι ο εαυτός µου;». ∆ιαβάζοντας όµως τη φράση «γνώθι σ’ αυτόν» στο ιερό των ∆ελφών, κατανοούσα ότι πρόκειται για κάτι αρκετά σηµαντικό. Για το λόγο αυτό άρχισα να ψάχνω, να ρωτάω, και να ενηµερώνοµαι για αρκετά χρόνια.
Με τον καιρό όµως, άρχισα να αντιλαµβάνοµαι, ότι όσοι ασχολούνταν επαγγελµατικά µε το αντικείµενο της αυτοβελτίωσης, είτε αυτοί ήταν ψυχολόγοι, ψυχίατροι ή δάσκαλοι εναλλακτικών οµάδων, έλεγαν και σηµείωναν κάτι απ όλα, χωρίς να µπαίνουν στην ουσία του πράγµατος. Το αποκορύφωµα όλων ήταν όταν εισχώρησα για ένα διάστηµα στις οµάδες του Osho… Μεγάλο πανηγύρι… Για µένα τουλάχιστον, πραγµατικά, ήταν σαν να έµπαινα ξαφνικά σε νηπιαγωγείο, την ώρα που η δασκάλα είχε πάει ξαφνικά στην τουαλέτα και τα είχε αφήσει µόνα τους… Ήταν πραγµατικά σκέτο case study. Κάθε µέρα ήταν υπόθεση εργασίας. Θα ήθελα να µιλήσω για αυτή µου την εµπειρία σε άλλο άρθρο, ήταν όµως τελικά, οι στιγµές που µε βοήθησαν να αντιληφθώ αυτό που έψαχνα, µε τον µαθηµατικό τρόπο της έννοιας «εις άτοπον απαγωγή»…
«Να είσαι ο εαυτός σου» λένε, προσθέτοντας, «ο Εαυτός σου είναι µέσα σου», χωρίς να ρωτούν πρώτα «πες µας τη γνώµη σου για τον εαυτό σου». Κι αν το άτοµο, αρχίσει να σε κοιτάει περίεργα, χωρίς να συνεχίζουν µε ερωτήσεις όπως «πες µας τότε πως θεωρείς ότι σε βλέπουν οι άλλοι» ή ακόµη «πες µας τη γνώµη τη δική σου για τους άλλους, τα παράπονα και τις χαρούµενες στιγµές µαζί τους». Και το χειρότερο; Αν τολµήσεις να µιλήσει ο «µαθητής» κατά λάθος για τους άλλους, αυτοί απότοµα, τον διακόπτουν σηκώνοντας την πύρινη ροµφαία της γνώσης και τον αποκεφαλίζουν: «∆εν υπάρχουν άλλοι» τον διατάζουν. «Οι άλλοι είσαι Εσύ». Κι αφήνουν το κουφάρι άδειο από εαυτό, µιας και οι ερωτήσεις µέσα σε δευτερόλεπτα ή θα τον πνίξουν, ή θα τον µετατρέψουν σε άβουλο πειθήνιο και εσωστρεφές όν. Κάποτε θεωρούσα ότι το αγνοούν; Ότι δηλαδή οι περισσότεροι αγνοούν αυτό που πρέπει να πουν.
Όµως στην πορεία κατάλαβα, ότι λίγοι γνωρίζουν αλλά σιωπούν για λόγους ελλειµµατικής ενηµέρωσης και παιδείας προς την µεγάλη µάζα της ανθρωπότητας και οι περισσότεροι απλά πονούν. Κατανόησα ότι οι περισσότεροι ειδικοί και µη, που ασχολούνται µε τη διδασκαλία του Εαυτού, για λόγους που θα εξαντλήσω σε άλλο άρθρο, αρνούνται να ακούσουν και να µιλήσουν για αυτό, διότι απλά πονούν εσωτερικά, πονούν αφόρητα. ∆ιότι όταν προσπάθησα να ανοίξω συζήτηση µαζί τους και να θίξω αυτά που θα περιγράψω παρακάτω, µετά από λίγο σταµατούσαν, όλοι, αδύναµοι να συνεχίζουν τη συζήτηση πάνω στο θέµα. Τι συµβαίνει λοιπόν; Γιατί είναι δύσκολο στον κάθε ένα να είναι ο Εαυτός του; Ποια είναι η δυσκολία; Ποιο είναι το σηµείο, όπου στο δύσκολο ταξίδι προς τον Ανώτερο Εαυτό µας, τα παρατάµε και γυρίζουµε πίσω, τις περισσότερες φορές, εξαπατώντας τον, ότι τον βρήκαµε και ζούµε πια µαζί του, ενώ το µόνο που έχουµε κατορθώσει, είναι να γιγαντώσουµε κάποιο Εγώ µας; Ας αρχίσουµε το ταξίδι µας…
Όλοι µας, µηδενός εξαιρουµένου, µόλις αποφασίσουµε να στρέψουµε την προσοχή µας προς τα µέσα κι αρχίσουµε να ψάχνουµε για τον Εαυτό µας ή κατά άλλους τον Ανώτερο Εαυτό µας, θα βρεθούµε µπροστά σε ένα τοίχο. Ένα τοίχο σχεδόν αδιαπέραστο, ο οποίος έχει συσσωρεύσει όλες τις εµπειρίες από την ζωή που έχουµε ζήσει από την παιδική µας ηλικία, οι οποίες µοιάζοντας µε γιγαντιαία τούβλα, αφέθηκαν όλο αυτό το διάστηµα και έκτισαν, η µία πάνω στην άλλη, ένα πολύ γερό κάστρο, µέσα στο οποίο, έχουν οχυρωθεί όλα τα Εγώ µας. Κι αυτό το κάστρο, που το όνοµά του είναι «κάστρο των πεποιθήσεων», στην είσοδό του έχει κρεµασµένο το κλειδί της πελώριας πύλης του, το οποίο είναι ελεύθερο εκεί µπροστά σου, να το πάρεις και να την ανοίξεις.
Όµως, όταν το πιάσεις στα χέρια σου και διαβάζεις απάνω του τη λέξη «αποδοχή», τίποτε δεν µαρτυρά αυτό που θα ακολουθήσει όταν το βάλεις στην κλειδαριά να το γυρίσεις. Τίποτα που να σου αφήνει να αντιληφθείς αυτό που θα διαπεράσει ολόκληρο το σώµα σου, µέχρι την ψυχή σου. Τίποτα που να κάνει εµφανή τον αφόρητο εσωτερικό πόνο αυτό, που σου κόβει την ανάσα, σε θυµώνει, σε αγριεύει, σε µεταµορφώνει σε άγριο θηρίο, σε άµορφη ενέργεια πίσω στην εποχή που ακόµη ο κόσµος ήταν ασχηµάτιστος, αφήνοντάς σε εκεί µπροστά στη µεγάλη πύλη να ουρλιάζεις, λυγίζοντας στιγµή τη στιγµή. ∆ιότι πριν να σου συµβεί αυτό, όλοι σχεδόν παρέλειψαν ευλαβικά να σου µιλήσουν για τούτο το φαινόµενο. Για αυτή τη στιγµή. Για τις πεποιθήσεις σου. Τι είναι, πως δηµιουργούνται, πως τις ξεπερνάς και πως φτάνεις τελικά στο µεγάλο σκοπό σου; Τη συνάντηση µε τον Εαυτό σου;
Ξέρετε όµως γιατί αρνούνται να µιλήσουν για αυτό; ∆ιότι οι πεποιθήσεις, είναι αδύνατον να διαµορφωθούν, όταν είσαι µόνος σου. ∆ιότι οι πεποιθήσεις δηµιουργούνται από τη δική σου αλληλεπίδραση µε όλους τους άλλους. Οι πεποιθήσεις, είναι η αντανάκλαση της δικής σου συνείδησης, πάνω τους. Και για να πάµε ένα βήµα πίσω, ας θυµηθούµε ότι συνείδηση είναι η αντανάκλαση της ψυχής σου πάνω στη συνειδητότητα. Το ψευδές σήµα που προέρχεται από την ψυχή σου όταν προσπίπτει στον αισθητό κόσµο. Αυτή η συνείδηση που αρχίζει και διαµορφώνεται µέσα σου, αρχίζει αµέσως και αντανακλά µε τα πάντα. Μόλις όµως προσπέσει πάνω στη συνείδηση των «άλλων», εκείνη ακριβώς τη στιγµή, αρχίζει και διαµορφώνεται η πεποίθηση.
Τι είναι πεποίθηση όµως; Πεποίθηση είναι η προστατευτική λειτουργία του Εγώ, το οποίο ξεκινά και διαµορφώνει µια εσωτερική διαδικασία, µε σκοπό να καλύψει τον εσωτερικό πόνο που αισθανόµαστε σε κάποιο σηµείο του συναισθηµατικού µας κόσµου. Πεποίθηση δηλαδή θα µπορούσαµε να πούµε ότι είναι, η πλασµατική θεραπεία του εσωτερικού µας πόνου µέσω του Εγώ µας. Και λέω πλασµατική διότι είναι απλά «κουκούλωµα» και όχι πραγµατική θεραπεία. Η αιτία δηλαδή που προκαλεί τον πόνο, συνεχίζει και είναι εκεί, µιας το µόνο που κάνει το Εγώ, είναι να την «κουκουλώνει» µε µια δραστηριότητα η οποία απλά «προλαβαίνει» τον εσωτερικό πόνο, πριν αυτός συµβεί.
∆ύσκολο; Ας το κάνουµε πιο απτό… Τι σηµαίνει πεποίθηση στην πράξη; Ζητάτε παραδείγµατα, κι αυτό το άρθρο πραγµατικά τα σηκώνει… Η ψυχή περιλαµβάνει τις πληροφορίες «διαµόρφωσης» (χαρακτηριστικά που θα πούµε στην επόµενη παράγραφο) και τις «λειτουργικές» πληροφορίες. Μια από τις «λειτουργικές» πληροφορίες της ψυχής είναι η «πίστη». Γνωρίζουµε όλοι σχεδόν τι σηµαίνει η λέξη «πίστη» αν και η έννοια της λέξης είναι πιο βαθιά. Φαντασθείτε λοιπόν την έννοια της «πίστης», σαν ενεργειακή πληροφορία πάνω στο ενεργειακό σώµα της ψυχής. Αυτή η αγνή, πρωταρχική πληροφορία, προσπίπτει πάνω στη ροή της συνειδητότητας τη στιγµή που δηµιουργεί τον αισθητό κόσµο, αντανακλάται και επιστρέφει πίσω σαν συνείδηση. Η επιστροφή όµως είναι αλλοιωµένη.
Πρώτη αλλοίωση. Η έννοια της «πίστης» µετατρέπεται σε «εµπιστοσύνη». Εννοιολογικά σαν λέξεις, µπορεί να αδυνατεί ο αναγνώστης να αντιληφθεί µεγάλη διαφορά, αλλά η ενεργειακή πληροφορία έχει µια πολύ βαθιά αλλαγή, διότι η «εµπιστοσύνη» µόλις αρχίσει να πάλλεται µε την αλληλεπίδραση µε όλα γύρω, δηµιουργεί αυτόµατα το άλλο της άκρο που είναι η «αµφιβολία». Ήδη λοιπόν, έχει δηµιουργηθεί το πρώτο επίπεδο συνείδησης του αισθητού κόσµου. Το δίπολο «εµπιστοσύνη-αµφιβολία». Το επίπεδο αυτό συνείδησης, γίνεται αµέσως αντιληπτό από το Εγώ, το οποίο αυτοµάτως, αρχίζει και αλληλεπιδρά µε όλους. Το σηµείο αυτό είναι πολύ σηµαντικό για τον αναγνώστη, διότι αρχίζει και αντιλαµβάνεται τη σηµασία που αρχίζουν να παίζουν οι «άλλοι» στην αλληλεπίδραση και στη συνέχεια της δηµιουργίας της συνείδησης. Οι βασικές λειτουργικές πληροφορίες είναι πέντε και εκτός από την πίστη (προδοσία), είναι η δικαιοσύνη (αδικία), η µοναδικότητα (απόρριψη), η δυαδικότητα (εξάρτηση), και η ακεραιότητα (ταπείνωση).
Εδώ θα πρέπει να σηµειώσουµε µερικές πληροφορίες για το Εγώ και πως διαµορφώνεται ενεργειακά. Η ψυχή, εκτός από τις λειτουργικές πληροφορίες που αναφέραµε, λαµβάνει (µε επιλογή) και τις αρχικές ενεργειακές, πληροφορίες «διαµόρφωσης», βάσει των οποίων, το άτοµο θα διαµορφώσει τα χαρακτηριστικά του. ∆ηλαδή το χαρακτήρα του. Προσέξτε. Όχι τη συµπεριφορά του, αλλά βαθύτερα, το χαρακτήρα του µιας και η συµπεριφορά εξαρτάται όπως θα δούµε από τις πεποιθήσεις. Αυτές είναι πληροφορίες-αρχεία, όπως παιδί, θύµα, πόρνη, καταστροφέα, ηγέτη, καλλιτέχνη, δικαστή, ιερέα, θεραπευτή, µύστη, ήρωα, ζητιάνο, διασώστη κλπ. Τα αρχεία αυτά είναι πάρα πολλά, αρκετά από τα οποία συνδυάζονται µε άλλα, όµως περίπου πενήντα, είναι σε περισσότερο συχνή εµφάνιση ανάµεσα στις ψυχές.
Μερικά από αυτά τα αρχεία, (παιδί, θύµα, πόρνη, καταστροφέας) εµφανίζονται σε όλες τις ψυχές των ανθρώπων, ενώ τα υπόλοιπα ποικίλουν από ψυχή σε ψυχή. Ενώ σε κάθε ψυχή υπάρχουν αρκετά από τα αρχεία αυτά, συνήθως κυριαρχούν περίπου δώδεκα και ποτέ λιγότερα από τον αριθµό αυτό. Έτσι λοιπόν, για να ανακεφαλαιώσουµε για τον αναγνώστη, η ψυχή εισέρχεται στο ανθρώπινο σώµα µε πέντε περίπου βασικά λειτουργικά αρχεία και δώδεκα περίπου αρχεία διαµόρφωσης. Είδαµε στην προηγούµενη παράγραφο πως αρχίζουν να χρησιµοποιούνται τα λειτουργικά αρχεία (µε την πίστη σαν παράδειγµα), ας δούµε τώρα πως αρχίζει το Εγώ να διαµορφώνει τα χαρακτηριστικά του βάσει των αρχείων διαµόρφωσης.
Ας πάρουµε για παράδειγµα το αρχείο του καλλιτέχνη. Θα πρέπει όµως εδώ να πούµε, ότι κάθε ψυχή, αλληλεπιδρά µε όλες τις πληροφορίες της συγχρόνως και όχι ένα-ένα αρχείο. Όλα µαζί, κάθε στιγµή, σε κάθε αλληλεπίδραση, σε όλη τη ζωή του ατόµου. Συνεχώς και χωρίς διακοπές. Απλά εµείς παίρνουµε ένα, για το παράδειγµά µας. Το άτοµο λοιπόν, από τις πρώτες κιόλας στιγµές του, θα αρχίσει να αλληλεπιδρά µε το αρχείο αυτό του καλλιτέχνη, ώστε να το αναδείξει όσο καλύτερα µπορεί και µε την αλληλεπίδραση που θα επιτύχει να συµµετάσχει στη δηµιουργία του κόσµου και την συνολική πληροφορία που θα έχει σαν εµπειρία να τη µεταβιβάσει στην πηγή της, την οποία µε αυτό τον τρόπο θα την εξυψώσει. Οτιδήποτε κάνει σχετικό µε την έννοια τέχνη, οποιαδήποτε αλληλεπίδραση µε όλα γύρω, που σχετίζεται µε αυτό το αρχείο, θα δηµιουργήσει τις σχετικές εµπειρίες.
Επιστρεφόµενες δηλαδή πληροφορίες, που θα εισπραχθούν από την αντανάκλαση πάνω στη συνειδητότητα στην οποία συµµετέχουν και όλοι οι «άλλοι». Τι θα συµβεί δηλαδή σχετικά µε τον «καλλιτέχνη» και την «πίστη»; Το άτοµο, ξεκινώντας την αλληλεπίδραση θα εισπράττει θετικές και αρνητικές αντιδράσεις. Η κάθε θετική αντίδραση θα συγκαταλέγεται στην «εµπιστοσύνη» και η κάθε αρνητική στην «αµφιβολία». Όσο περνά ο χρόνος και οι εµπειρίες συσσωρεύονται, αρχίζουν να αυξάνουν και οι αντιδράσεις που εισπράττει το Εγώ του καλλιτέχνη. Στην περίπτωση λοιπόν που αυξάνονται οι αρνητικές αντιδράσει, αρχίζει και αυξάνεται η αµφιβολία, η οποία µόλις περάσει ένα επίπεδο αντοχής, τότε δηµιουργείται το επόµενο επίπεδο συνείδησης το οποίο έχει να κάνει πια µε τη συνολική αίσθηση που έχει συγκεντρώσει από την αλληλεπίδραση αυτή. Και στο επίπεδο αυτό, η αµφιβολία,µεταλλάχθηκε πια από την αλληλεπίδραση της µε την συνειδητότητα σε «προδοσία».
Ήδη βρισκόµαστε στο δεύτερο επίπεδο συνείδησης όπου πλέον τι έχουµε δει; Βλέπουµε την λειτουργική πληροφορία της ψυχής «πίστη», να εκλαµβάνεται µετά από την αλληλεπίδραση της πληροφορίας του καλλιτέχνη µε τον αισθητό κόσµο, σαν πληροφορία «προδοσίας». Το δεύτερο επίπεδο συνείδησης όµως δηµιουργεί αίσθηση. Εσωτερική αίσθηση. Και η αίσθηση αυτή στην αρνητική αυτή έκβαση, είναι εσωτερικός πόνος ενώ στην αντίθετη περίπτωση θα είχαµε εσωτερική χαρά. Τώρα αναλαµβάνει εργασία το Εγώ και µάλιστα το Εγώ του καλλιτέχνη, το οποίο για να προφυλάξει το αισθητό σώµα του ανθρώπου από την αίσθηση του πόνου, δηµιουργεί αυτόµατα, ένα εσωτερικό ανάχωµα, ένα φίλτρο συναισθήµατος, την πεποίθηση. Και στην συγκεκριµένη περίπτωση της προδοσίας, το Εγώ, το όποιο Εγώ, διαµορφώνει αστραπιαία, την πεποίθηση ή τη συµπεριφορά του «ελέγχου».
Τι σηµαίνει αυτό; Το κάθε Εγώ, µόλις ανιχνεύσει στο σώµα αίσθηση εσωτερικού πόνου από προδοσία στη συνείδηση, αρχίζει και µετατρέπει το αρχείο της «πίστης» σε «έλεγχο». Τι κάνει δηλαδή; Πριν ξεκινήσει την επόµενη φορά να λειτουργεί το αρχείο του καλλιτέχνη, το Εγώ ελέγχει τα πάντα. Ποια πάντα; Το περιβάλλον και ειδικότερα τους «άλλους». Σκανάρει ενεργειακά να εντοπίσει κάποιο άτοµο από το οποίο µπορεί να αισθανθεί προδοσία. Κι όσο το κάνει, κρατάει το αρχείο του καλλιτέχνη σε σιγή. ∆ηλαδή τι κάνει στην ψυχή, και στον Ανώτερο Εαυτό; Τον προδίδει… Τι κάνει είπαµε; Ναι τον προδίδει; Κυριαρχεί πάνω στις ιδιότητες της ψυχής, απλά για να µην νοιώσει το αισθητό σώµα, εσωτερικό πόνο… Και πότε το κάνει αυτό; Όταν αλληλεπιδράσει µε τους «άλλους» και έχει αρνητική αντίδραση… Και πως το κάνει; Αντιδρώντας µε τον ίδιο τρόπο… Προδίδοντας… Και την ψυχή αλλά και τον «άλλον» ο οποίος αλληλεπιδρά επίσης για τους δικούς του λόγους…
Αποτέλεσµα πρώτο. Το αρχέτυπο του καλλιτέχνη, είναι πλέον σχεδόν απενεργοποιηµένο από το Εγώ, το οποίο αρχίζει να δίνει χιλιάδες δικαιολογίες για αυτό. Παράδειγµα: «Αν γίνει ζωγράφος, θα µείνεις, φτωχός, δεν υπάρχει µέλλον, δεν καταλαβαίνουν από τέχνη, θα πεθάνεις στην ψάθα, είναι εκτός µόδας…» και ότι άλλο θες, απλά και µόνο επειδή υπάρχει πλέον η πεποίθηση του ελέγχου… Αποτέλεσµα δεύτερο. Από τη στιγµή που θα καταγραφεί κάποια πεποίθηση στη συνείδηση, το Εγώ, κάθε Εγώ, µπορεί να τη χρησιµοποιήσει όπου θέλει. Σε όλες τις καταστάσεις της ζωής. Η πεποίθηση όµως είναι ενεργειακή πληροφορία και έτσι είναι αναγνωρίσιµη σιωπηρά. Το κάθε Εγώ δηλαδή, σκανάροντας το περιβάλλον, δηλαδή τη συνειδητότητα, την εντοπίζει αµέσως στον «άλλον» και αντιδρά αυτόµατα και σιωπηρά.
Πως; Προδίδοντας πρώτο, πριν προλάβει και αισθανθεί τον εσωτερικό πόνο. Κι αυτή η πρώτη αντίδραση, προκαλεί το αντίδοτο του εσωτερικού πόνου. Την ηδονή. Κι έτσι αρχίζει ένας υποσυνείδητος φαύλος κύκλος, όπου το Εγώ πλέον κυριαρχεί, χωρίς ο άνθρωπος (το σώµα) να κατανοεί τι ακριβώς συµβαίνει. Κι αυτό συνεχίζεται µε όλα τα βασικά λειτουργικά αρχεία, εκτός από τον έλεγχο δηλαδή, την αδικία, την απόρριψη, την εγκατάλειψη, την ταπείνωση και µε όλα τα αρχεία διαµόρφωσης. Όπου στο τέλος, το άτοµο, έχει χάσει εντελώς τον έλεγχο και αποφασίζει να πάει σε µια σχολή αυτογνωσίας, όπου τον διδάσκουν να στραφεί προς τον Εαυτό του και µάλιστα µερικές φορές µε τρόπο που απελευθερώνει στην επιφάνεια όλες τις πεποιθήσεις, χωρίς εντοπισµό τους. Χαοτικό…
Και τότε το άτοµο, αφού καταστρέψει τόσο τη δική του όσο και των άλλων γύρω του, στο τέλος πεθαίνει. Η ζωή του όµως είναι καταγεγραµµένη στην τέταρτη διάσταση. Έχουµε πει ότι ο κόσµος, άρα και η κάθε ζωή, κατέρχεται µε κατακρήµνιση από την τέταρτη στιγµιαία στον αισθητό κόσµο και αµέσως εξαφανίζεται επιστρέφοντας πίσω πάνω στην τέταρτη. Φαντασθείτε το σαν ποτάµι που τρέχει. Συνεχής ροή. Εισέρχεται από την τέταρτη, κατεβαίνει και ξαναγυρίζει επάνω. Μόλις λοιπόν η ψυχή αρχίζει το ταξίδι της επιστροφής της, εισέρχεται στη τέταρτη και αντιλαµβάνεται ενεργειακά τι έχει συµβεί. Τι δηλαδή παραµένει σε ασυµφωνία µε αυτό που είχε αρχικά επιλέξει. Κι αυτό την αναγκάζει να ξαναγυρίσει πίσω στον κόσµο, ώστε να το διορθώσει (η όλη επιστροφή είναι αρκετά πολύπλοκη, αλλά εδώ ο στόχος είναι ο Εαυτός και οι πεποιθήσεις για αυτό προχωρώ εδώ…).
Κατεβαίνοντας όµως πάλι στον αισθητό κόσµο, έχει µαζί της το λόγο της επιστροφής της. Κι αυτό είναι ένα ενεργειακό info-bag, ένα συσσωρευµένο ενεργειακό πεδίο που δηµιουργεί δυσλειτουργία στην ροή της πληροφορίας τόσο προς την πηγή όσο και προς τη συνειδητότητα. Ένα ενεργειακό πεδίο που σκοπεύει να διορθώσει. Πως θα το κάνει όµως αυτό; Με υπενθύµιση. Πως δηλαδή; Εδώ γίνεται πια καθαρός ο ρόλος των «άλλων». Η ψυχή κατεβαίνοντας προς το πεδίο µας, και φέροντας τον ενεργειακό πρόβληµα, συνεχίζει να αλληλεπιδρά µέσα στην τέταρτη (ή και την πέµπτη) διάσταση µε τις άλλες ψυχές και τις ζωές που υπάρχουν εκεί. Εδώ θα πρέπει να σηµειώσω κάτι που θα ξαναγράψω φυσικά σε άλλο άρθρο, ότι ολόκληρη η «βασική» επόµενη ζωή µιας ψυχής, υπάρχει ήδη στην τέταρτη. Αυτός είναι ο λόγος που κάνει εκεί την επιλογή. Τη «βλέπει» τη ζωή, την «αντιλαµβάνεται» ενεργειακά και µένει να την ολοκληρώσει.
Έτσι λοιπόν επανέρχεται στην (επόµενη) ζωή της και αρχίζει να ζει στο νέο σώµα, µαζί µε το πρόβληµα. Το ενεργειακό πρόβληµα των πεποιθήσεων, το οποίο όµως τη στιγµή ακριβώς που εισέρχεται στον κόσµο µας όπως έχω ξαναγράψει, λόγω του ενεργειακού θορύβου της συνειδητότητας η οποία υλοποιεί τον κόσµο, «ξεχνά» τις λεπτοµέρειες. Τώρα οι λεπτοµέρειες αυτές είναι µόνο καταγεγραµµένες µέσα στη συνειδητότητα. Πως θα τις θυµηθεί; Από την ίδια τη συνειδητότητα, µε τη ροή της, εµφανίζονται στη ζωή της διαδοχικά η µία µετά την άλλη. Πως γίνεται αυτό;
Πριν µπει, τις καταγράφει στη συνειδητότητα µέσα στην τέταρτη και αµέσως επιλέγει τη ζωή που θα ακολουθήσει. Γεννιέται και αρχίζει να δέχεται τη ροή της συνειδητότητας η οποία αρχίζει και εµφανίζει τους «άλλους» µε τους οποίους θα αλληλεπιδράσει και θα αρχίσει να «θυµάται» το πρόβληµα. Κι όσο περνάει ο χρόνος και αυτό παραµένει, τόσο το πρόβληµα εντείνεται. Έτσι µπορεί να σπαταλήσει δύο, πέντε, οκτώ ζωές µέχρι να φτάσει στο επίπεδο να το «δει» ολοκληρωτικά και να το θεραπεύσει.
Πως θα το θεραπεύσει όµως; Έδωσα ένα παράδειγµα στην αρχή, µε την εκκίνηση της προδοσίας και του ελέγχου. Θα συνεχίσω µε τον ίδιο συνδυασµό. Έγραψα λοιπόν, ότι όσο το πρόβληµα µεγαλώνει, το άτοµο ελέγχει τα πάντα διαρκώς και µόλις υποπτευθεί ότι κάποιος ετοιµάζεται να το προδώσει, προλαβαίνει και προδίδει πρώτο. Και τότε, το αίσθηµα του εσωτερικού πόνου, µετατρέπεται σε ηδονή. Όµως είναι αδύνατον να προλαβαίνει πάντα. Αντίθετα, όσο εκκρεµεί το πρόβληµα, στην προσπάθεια να θεραπευθεί,
η συνειδητότητα εµφανίζει αµφίδροµα µπροστά του δυνατές καταστάσεις προδοσίας. Έτσι, συνεχίζεται σε βάθος αρκετών ζωών, µια αλληλουχία ελέγχου και προδοσίας µε παράλληλη αδυναµία να βρει τον αληθινό του εαυτό.
Κάποια στιγµή, όσο η ψυχή ωριµάζει, αντιλαµβάνεται ότι είναι περιττό να κατηγορεί µόνο τους άλλους για προδοσία, διότι το ίδιο κάνει κι εκείνο. Εκείνη η στιγµή είναι η στιγµή της αποδοχής. Η έναρξη της θεραπείας. ∆εν αρκεί όµως αυτό. Το επόµενο επίπεδο είναι πιο δύσκολο. ∆ιότι µόλις αντιληφθεί τη διαδικασία της προδοσίας του ίδιου προς τους άλλους, θα πρέπει να ελευθερώσει τον εαυτό του από τη δικαιολογία που θα δίνει. ∆ιότι πάντα το Εγώ, όταν προδίδει έχει µια δικαιολογία που το κάνει.
Για να αποδυναµώσει λοιπόν το Εγώ από την κυριαρχία αυτή, θα πρέπει συνειδητά, να υπερισχύσει απέναντί του και να κάνει την υπέρβαση, δίνοντας στους «άλλους» το δικαίωµα επίσης να προδίδουν. Με το που το κάνει αυτό συνειδητά, παρεµβαίνει και ελέγχει το συναίσθηµα πόνου –ηδονής. Και τότε, όσο περισσότερο αφήνει τους άλλους να το ενεργούν, τόσο λιγότερο ελέγχει και τόσο περισσότερο αφήνει ελεύθερα τα αρχέτυπα διαµόρφωσης της ψυχής. Κι αυτή τη διαδικασία αποδοχής, θα πρέπει να την ακολουθήσει για όλα τα αρχεία ένα-ένα. Στην αδικία, στην απόρριψη, την εγκατάλειψη, στην ταπείνωση και φυσικά στην προδοσία που εξετάζουµε.
∆ίνοντας την «άδεια» στους «άλλους» να προδώσουν, τι κάνει στην ουσία; Σταµατάει να παραµορφώνει το σήµα τους. Το σήµα ελέγχου που προέρχεται από τους «άλλους» το αφήνει να περάσει από µέσα του, χωρίς να το αντανακλάσει σαν προδοσία. Και µε αυτό που κάνει, «κατεβάζει» την ένταση ολόκληρου του πεδίου στο οποίο βρίσκεται. Κι αφού το επαναλάβει αρκετές φορές ώστε να καταγραφεί στη συνειδητότητα, παύουν οι «άλλοι» να το εντοπίζουν ενεργειακά πάνω του.
Έχει επέλθει η πλήρης αποδοχή και η θεραπεία. Το τείχος του κάστρου του Εγώ, χάνεται, γίνεται αχνό, η πύλη ανοίγει και τα Εγώ χάνουν την κυριαρχία τους. Το Εγώ του καλλιτέχνη που τον ήθελε ας πούµε ή διευθυντή ορχήστρας ή τίποτε, χάνει τη αρχική του δύναµη. Κι ο καλλιτέχνης πια µέσα του σαν πληροφορία, το µέρος του Εαυτού που περίµενε µε υποµονή µέχρι να συναντήσει το επί µέρους Εγώ, ενώνεται µε κάθε ένα κοµµάτι του και συνθέτει το σύνολο του Ανώτερου Εαυτού. Κι αν δίπλα στον καλλιτέχνη υπάρχει ένας ήρωας, τότε συνθέτει έναν ήρωα-καλλιτέχνη. Κι αν δίπλα σε αυτούς τους δύο υπάρχει ένας θεραπευτής, τότε γίνεται ένας ήρωας- καλλιτέχνης- θεραπευτής.
Το ίδιο άτοµο σιγά-σιγά, βρίσκει τα κοµµάτια-πληροφορίες της ψυχής του και συνθέτει τον Εαυτό του. Μέχρι που να ενωθούν όλα. Έτσι που να αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, το οποίο πια θα δώσει µια ολοκληρωµένη µοναδικότητα στο σύµπαν. Κι όσο αισθάνεται το άτοµο αυτή τη µοναδικότητά του αυτή, τόσο θα ευγνωµονεί το ρόλο που έπαιξαν οι «άλλοι» στη ζωή του. Ένα ρόλο, που χωρίς αυτόν, θα παρέµενε ακόµη στην αρχή του ταξιδιού του. Και µε την ευκαιρία αυτή, αισθάνοµαι την ανάγκη να πω ένα ευχαριστώ σε όλους. Απλά που υπάρχετε, εδώ, αυτή τη στιγµή του χρόνου…