ΟΧΙ ΚΛΩΝΟΙ

Οι αρχές του Ρέικι, οι κανόνες του τάι-τσι, το μεγάλο Τάο, οι αφορισμοί της γιόγκας, οι διαλογισμοί του ενός μεγάλου δασκάλου, τα λόγια του τάδε σοφού, ο νόμος της έλξης, και πάει λέγοντας… έτοιμα συστήματα αφύπνισης κονσέρβες για κάθε πικραμένο…
Τόσοι οι δρόμοι αφύπνισης και οι παραλλαγές τους όσοι και οι φωτισμένοι που έζησαν για να τους δημιουργήσουν… μα τότε γιατί οι ακόλουθοι δε φτάνουν ποτέ τον γκουρού τους;
Γιατί οι χριστιανοί δεν γίνονται Χριστός και οι βουδιστές Βούδας;
Μήπως γιατί (ευτυχώς) δεν είμαστε(ακόμα) γαμοκλώνοι;
Μήπως ακολουθώντας το δρόμο του ενός και του άλλου, απομακρυνόμαστε από τον δικό μας;
Μήπως ο καθένας μας έχει το εντελώς προσωπικό του μονοπάτι που φτάνει μέχρι εκεί που του επιτρέπουν οι πεποιθήσεις του και η αντίληψή του;
Ακούω και διαβάζω με προσοχή και σεβασμό τα πάντα, μα ακολουθώ το δρόμο του δικού μου πνεύματος.
Ψάχνω στη πεμπτουσία της γνώσης να κατανοήσω τους μηχανισμούς που λειτουργεί ο κόσμος, ανακαλύπτοντας όμως πως δεν μου είναι πάντα βολικοί αφού περιέχουν εξίσου μέσα τους το καλό και το κακό, τη χαρά και τη θλίψη, την ηδονή και το πόνο, τη ζωή και το θάνατο….Ποιος στα αλήθεια είναι έτοιμος να αποδεχτεί την αλήθεια αληθινά;
Λόγια που χαϊδεύουν τα αυτιά θέλουμε να ακούμε όλοι, και εκείνοι που τα ξεστομίζουν αρέσκονται της αποδοχής και του θαυμασμού μας… πολλές φορές τρέφονται από αυτόν, μα γιατί όχι; πρόθυμα πρόβατα εμείς να τους ταΐζουμε…
Δεν είναι μόνο το φως, μα και το σκοτάδι που έχει τη θέση του σε αυτό τον κόσμο και όσο εξυμνούμε το πρώτο αγνοώντας το δεύτερο, τόσο αυτό βρίσκεται μπροστά μας, γιατί βασικό συστατικό της ύπαρξής μας είναι και ετούτο…
Η εμμονή στην ασφάλεια του βολέματός μας δημιουργεί την εντροπία του χάους του κόσμου μας… η άρνηση της ανάληψης της ευθύνης μας για εμάς, και για αυτόν…